[1] 

Powrót

W Środę Popielcową, rozpoczyna się w Kościele czterdziestodniowy czas Wielkiego Postu. Główne przesłanie tego okresu koncentruje się na duchowym przygotowaniu chrześcijan do godnego przeżywania świąt Zmartwychwstania Pańskiego, największych świąt chrześcijaństwa związanych z wydarzeniami męki śmierci i zmartwychwstania (Paschy) Chrystusa; wydarzeniami, które stanowią fundament Kościoła i naszej wiary. Ponieważ są to najważniejsze święta (zwane też paschalnymi), dlatego domagają się specjalnego przygotowania, by móc je należycie przeżyć; stąd też ich nazwa: Wielkiego Postu, a nie jakiegoś tam zwykłego postu.

Historycznie biorąc

Historycznie rzecz biorąc, okres ten kształtował się powoli, przyjmując różne formy, by wreszcie osiągnąć znane nam dziś oblicze. W pierwszych wiekach Wielki Post obejmował tylko Wielki Piątek i Wielką Sobotę. W III w. poszczono już cały tydzień, zaś na początku IV w., na pamiątkę czterdziestodniowego postu Jezusa na pustyni oraz czterdziestu lat wędrowania Izraelitów po ucieczce z Egiptu, został on przedłużony do czterdziestu dni. W VII w. za początek postu przyjęto szóstą niedzielę przed Wielkanocą. Ponieważ niedziele były wyłączone z postu, aby zachować 40 dni pokutnych, ich początek przypadał na środę; stąd Środa Popielcowa. Od 1570 roku był to już zwyczaj powszechnie obowiązujący w Kościele. W tym dniu na znak pokuty posypywano głowy popiołem przypominając sobie o prawdziwej wartości życia przy Bogu. Po Soborze Watykańskim II (1962-1965) ujednolicono rożnie funkcjonujące nazwy niedziel Wielkiego Postu, tak że dziś nazywają się one: pierwsza, druga, trzecia, czwarta, piąta Wielkiego Postu, szósta natomiast nazywa się Niedzielą Palmową, czyli niedzielą Męki Pańskiej. Okres Wielkiego Postu trwa do liturgii Wielkiego Czwartku, która z kolei rozpoczyna właściwe jedno wielkie Święto Paschalne celebrowane w ramach trzech dni, tzw. Triduum Paschalne.

Liturgicznie biorąc

W ciągu całego okresu, idąc śladem biblijnej zachęty: poszczenia, modlitwy i jałmużny, przyjmowano różne praktyki pokutne, aby uwydatnić wagę tego okresu i należycie przygotować się do właściwych świąt. W związku z tym cała zewnętrzna oprawa liturgiczna przyjęła również odpowiednią formę: przez cały czas Wielkiego Postu na przykład nie śpiewa się Alleluja; w jego miejsce wykonuje się inny śpiew przed Ewangelią. Poleca się również używania szat liturgicznych koloru fioletowego.

W obecnych czasach, korzystając z bogactwa historycznego rozwoju tego okresu oraz śledząc biblijno-liturgiczne wskazówki Kościoła, mamy pełniejszy obraz tego, co ten czas rzeczywiście oznacza i jak się w nim najlepiej przygotować na święta wielkanocne. Jest to przede wszystkim okres duchowego przygotowania wnętrza (w języku biblijnym: serca) człowieka, któremu towarzyszą zewnętrze przejawy i pewne gesty.

Duchowość Wielkiego Postu

Chodzi tu o to, co Kościół nazywa metanoją, czyli o trwalsze przylgnięcie do Boga, o nawrócenie serca człowieka ku Niemu oraz pojednanie z bliźnimi, wyrażone w:

-większej wstrzemięźliwości w jedzeniu i piciu,

-większym zasłuchaniu się w Słowie Bożym, w czym mają pomóc również organizowane rekolekcje parafialne, 

-unikaniu zbytecznego rozproszenia w postaci hucznych zabaw,

-większym skupieniu się na modlitwie, zarówno tej prywatnej jak i wspólnotowej,

-wykazaniu większej wrażliwości na potrzeby innych,

-korzystaniu z sakramentu pokuty i pojednania,

-uczestnictwie w różnych ćwiczeniach wielkopostnych, na przykład w nabożeństwach wielkopostnych (gorzkie żale, droga krzyżowa), lub podejmowaniu pewnych szczególnych postanowień mających wykazać bezinteresowność, szlachetność serca, uśmiech i życzliwość w stosunku do innych.

Odnajdywanie Boga

 Wszystkie te zachęty zbiera tradycyjna praktyka wielkopostnego skupienia się na modlitwie, poście i jałmużnie. W rzeczywistości wszystkie one mają na celu wskazanie, że pierwszym działającym w naszym życiu jest Bóg, który jest w stanie skutecznie pokierować nasze życie, uleczyć nasze ewentualne zagubienie się w grzechu i pysze, czy zatrzymać choćby na chwilę nasze ciągłe zabieganie. Oczywiście, my ze swojej strony podejmujemy te działania mając na uwadze zbawcze posłanie Jezusa Chrystusa, a szczególnie Jego decyzję ofiarowania swego życia za nas, bo to jest główny motyw naszego nawrócenia (metanoji). Brak co jakiś czas obecności podobnego okresu w naszym życiu, brak tej świętej refleksji przynajmniej raz w roku wcześniej czy później jest w stanie wyjałowić nas z naszego człowieczeństwa i z naszej wrażliwości na słowo Boga i obecność innych ludzi.

 

 [1] 

Powrót

SEMINARIUM ODNOWY WIARY

W roku duszpasterskim szczególnie poświęconym odkrywaniu Osoby i darów Ducha Świętego zapraszamy do udziału w Seminarium Odnowy Wiary. Poprowadzi je w naszej parafii Witek Wilk.  Seminarium Odnowy Wiary to szczególny czas, w którym Pan Bóg chce przemieniać nasze życie, dotykać naszych serc uzdrawiającą miłością oraz odnowić dary Ducha Świętego złożone w nas na chrzcie i w sakramencie bierzmowania.

Seminarium to cykl 8 spotkań w każdą środę począwszy od 11.04.2018 do 30.05.2018.Spotkania rozpoczynać się będą wieczorną Mszą świętą. Po Eucharystii zostanie wygłoszona konferencja. Następnie uczestnicy zgłębią usłyszane treści i podzielą się swoim doświadczeniem w małych grupach pod kierunkiem animatorów. Podczas trwania seminarium każdy uczestnik zostanie dwukrotnie objęty indywidualną modlitwą wstawienniczą:

  1.  Modlitwa o uzdrowienie serca.
  2.  Modlitwa o wylanie darów Ducha Świętego.

Uwaga! Seminarium to rekolekcje, które mają charakter zamknięty. Dlatego też udział w nim odbywa się wyłącznie po uprzednim zgłoszeniu.

Informacje i zapisy:

Szczegółowe informacje, a także zapisy pod numerem 510 674 899.

Zgłoszenia będą przyjmowane do dnia 25 marca. Jednorazowa ofiara na poczet kosztów organizacji seminarium wynosi 40zł i będzie zbierana w pierwszym dniu rekolekcji, przy rejestracji.

www.wmocyducha.pl

www.facebook.com/wmocyducha

 
 

 

Święta

Wtorek, I Tydzień Wielkiego Postu
Rok B, II
Dzień Powszedni

GALERIA

nowy element

facebook

googleplus

youtube